MeisjeVrouw

Tja wat ben ik nou,

een meisje of toch een vrouw?

Soms zijn er momenten waarop die vraag ineens relevant lijkt te worden

Zoals toen ik gister hoorde dat een kennisje van mij zwanger is

'Gepland of een welkom ongelukje?' hoorde ik mijzelf meteen vragen

Aan het hoofd van mn vriendin zag ik dat dat niet meer zo'n vanzelfsprekende vraag is

ben ik nou nog zo'n kippie dat ik het niet vanzelfsprekend vind dat mensen aan het baren gaan??

een beetje weemoedig keek ik naar de bodem van mn glas rose

Zo zie ik eventjes aan mij voorbijgaan hoeveel pakjes peuken er doorheen zijn gepaft.

onder het bespreken van schoolperikelen, relatiegedoe, mannenzooi, figuuronzekerheidjes

van die momentjes, terwijl we genoten van glazen wijn in de kroeg of op de bank

of die vriendin die zo luidkeels zong, elke keer dat ze een blowtje ophad

die mij ooit uitlegde dat je die zooi moest inhaleren waarna ik luidkeels heb meegebruld

waar nog eindeloos veel meer avonden met stokbroodjes franse kaas en ladingen sigeretten

hebben gesust wat voor foute mannen ze nou weer had ontmoet

die nu, na maanden borstvoeding, mij de helft van haar (eerste!) wijntje laat opdrinken omdat ze er zo tipsy van wordt

tja, want ik zuip dat nog, en eet dat nog en rook dat nog en rans dat nog.....

waarom wordt ik daar nou zou weemoedig van?

omdat ik zuip en rookmaatjes verlies aan andere levensfasen

fasen waar ik nog voor huiver?

Tja wat ben ik nou!

toch iets meer meisje
dan dat beetje vrouw!